Toen we als jonge twintigers in de zomer
van '83 in de buurt van het Zuid-
Franse Cap d'Agde rondslenterden,
prikkelde het grote
naturistencomplex aldaar onze
nieuwsgierigheid. Ja hoor, ook wij
dachten zo van "wow... al die naakte
lichamen... dat moet toch wel iets
speciaals zijn...".
Niemand die ons daar ook maar van haar of pluim
kende, dus... waarom niet een keertje gaan
gluren...". Zo gezegd zo gedaan. Voorwaarde om
eens duchtig rond te kijken was natuurlijk wel dat
we zelf onze kleren moesten uittrekken. Verlegen
en toch flink beschaamd ontdeden we ons van
alle textiel. Waar moesten we nu in hemelsnaam
met die autosleutels naartoe?
Handdoekje gespreid... "toch maar even op de
buik liggen", dacht Egbert bij zichzelf. Nu was het
ogenblik aangebroken om onze ogen eens flink de
kost te geven... Langs het bruisende zeewater
wandelden blote mensen zomaar ongegeneerd
voorbij.
Stel je dat toch voor, zeg! Nooit had Else zoveel blote mannen gezien... prachtexemplaren waren erbij... van kop tot teen in de juiste
proporties, of toch weer niet... Egberts complex verdween meteen toen hij al die hangbuiken bij mekaar zag... en kijk daar eens...
wat een knappe vrouw... net weggewandeld uit de middenpagina van Playboy.... meteen gevolgd door een dame op hoge leeftijd
wiens billen en borsten te lijden hadden onder de zwaartekracht...
Tja, in deze streek was inderdaad één en ander te zien! Maar euh... wat bleek nu, een halfuurtje na onze initiële pupilverwijding?
Else nam, zoals ze zo vaak op strand doet, haar favoriete weekblaadje ter hand en begon te lezen. Egbert had het inmiddels
aangedurfd op te staan en een frisse duik in het zilte water te nemen. Nadien, terwijl hij zich afdroogde, zag hij dat Else in slaap was
gevallen. Zelf moest hij glimachen... was het nu over stranden als dit dat zoveel heisa werd gemaakt? Was dit het oord van verderf,
vrije sex en mikpunt van zovele café moppen?
Uitgelaten kinderen speelden er vrolijk op los, niet eens lettend op al die naakte lichamen. Toen een vrouw met borstamputatie ons
vriendelijk groette toen Egbert weer eens met zijn frisco smoste... drong het tot ons door. Dit was helemaal geen oord van verderf,
maar een plek waar iedereen zichzelf kon zijn. Hier werd je niet beoordeeld op je lichaamsbouw... maar des te meer op de manier
waarop je je tegenover je medemens gedroeg!
Respect voor de ander, ongeacht geslacht, leeftijd of uiterlijk stond hier hoog in het vaandel geschreven. Die geruststellende
gedachte beviel ons... en we moesten beiden hartelijk lachen om de beweegreden die er ons in den beginne had toe aangezet dit
naaktcomplex te bezoeken...
Terug thuis, vonden we in een vakantiefolder een advertentie van een naturistenvereniging. Bleek dat zo'n club over terreinen
beschikt, waar je - als het weer het tenminste toelaat - in je blootje mag zonnebaden. Zo kwamen we in contact met de grootste
Belgische naturistenvereniging Athena. Anno 2010 zijn we niet langer lid van een naturistenvereniging... We verkiezen openbare
naaktstranden boven de vaak ommuurde terreinen van naturistenclubs waar bovendien regeltjes troef zijn.
Vele nationale verenigingen zijn verenigd in INF , de internationale naturistenfederatie. Die geeft op haar beurt een boekwerk uit
waarin vermeld staat op welke stranden en aan welke meren je naakt mag recreëren; een soort "naturistenbijbel" als het ware. Zo
ontdekten we dat het in Denemarken op alle stranden toegestaan is naakt te zonnebaden. Enkele jaren geleden, tijdens onze vakantie
op het Deense eiland Mors, konden we van die vrijheid proeven... Helaas lenen niet alle Deense zomers zich tot veel strandplezier!
In heel wat landen zijn talrijke stranden voor naturisme gereserveerd of in je blootje zonnen wordt er op z'n minst gedoogd. Net zoals
in zoveel zaken, hinnikt België op dit vlak achteraan het peleton. Ons landje telt welgeteld één strookje strand waar naturisme
toegelaten is. Laat de toeristische sector dus maar de stenen uit de grond klagen, ons zul je niet gauw aan de Belgische kust vinden.
Tijdens onze zomervakanties trachten we, in de mate van het mogelijke, sightseeing te combineren met het naturisme. Veruit de
meeste in trek zijnde naturistische bestemmingen vind je terug bij onze zuiderburen. Zo trotseerden we ooit de hoge golven van de
Atlantische Oceaan in het complex Euronat . Dit is een echt dorp waar iedereen in zijn/haar blootje rondhuppelt.
Een waar paradijs voor naaktvakanties was zonder meer Joegoslavië. Iedereen kent de tragische gevolgen van de burgeroorlog die
in sommige streken van dit land woedde. Niet te verwonderen dat het toerisme er zo goed als uitstierf. Maar dat is intussen al meer
dan vijftien jaar geleden! Velen vinden hun weg terug naar dit mooie land. Istrië, dat thans tot Kroatië behoort, vormt het
zwaartepunt van de naturistische vakantieganger.
De streek biedt heel wat natuurschoon en historische sites, waarbij het amfitheather van Pula bijzondere aandacht verdient.
Trouwens, in de navigatiebalk bovenaan deze pagina vind je een link naar onze vakantiepagina's.
Zes zomervakanties na mekaar verbleven we in het naturisten complex Monsena tot het op ‘n mooie dag van eigenaar veranderde
en naaktrecreanten er niet langer welkom waren. De huidige naam luidt overigens Amarin.
De daarop volgende vakanties was dat meteen een goede reden om een andere regio aan te doen. Zo belandden we op Kreta in
het complex Vritomartis en op het Montenegrijnse Ada Bojana. Op onze webpagina’s met vakantieverhalen lees je daar overigens
uitgebreider over. Omwille van praktische redenen zijn deze bestemmingen niet haalbaar om tijdens onze korte zomervakanties van
twee tot drie weken met de caravan te bezoeken.
Recentelijk hebben we dan opnieuw ons oog op Istrië laten vallen waar ons sleurhutje een plekje op Valalta heeft gekregen.
Nogal wat naturisten zijn van mening dat de
puurheid (wat dat ook moge betekenen) van de
naturistsiche leer absoluut moet behouden blijven.
Ook al is de tijd dat naturisten heel dicht bij een
volledig natuurlijke levenswijze aanleunden voor
de meesten al lang vervlogen toch staan de
puristen erop dat er een onderscheid tussen
nudisme en naturisme moet worden gemaakt.
Waar naturisme synoniem voor een “zuivere”
versie zou staan zou de term nudisme eerder
gelijk zijn aan naaktrecreatie met “een ietsje
meer”, lees een liederlijke levensstijl.
Ons lijkt het onderscheid kunstmatig en eerder
gestoeld op de angst van “die hard” naturisten
voor al wat met commercie en erotiek te maken
heeft.
Voor heel wat "echte" naturisten lijkt... neen... blijkt het een
waar taboe te zijn. Erotiek en naturisme verhouden zich op
dezelfde manier als water en vuur... De oorspronkelijke
filosofie van het ware naturisme is dermate star dat het elk
vleugje erotiek als de onkuisheid zelve wil verketteren.
Deze fundamentalistische hardleersheid zou de "ware"
(what's in a name ?) naturist bijna verplichten er zo
aseksueel als ook maar mogelijk bij te lopen.
Een intiem juweeltje, een geintje als een speels
stripnummertje bij de kandidaten van een miss en mister
verkiezing, ... zijn taboe want niet te rijmen met de
naturistische visie... Nochtans kom je zulks in grote
naturistische vakantiecentra wel vaker tegen...
Het
doet ons altijd meewarig glimlachen... waarom zou er geen
enkele
band tussen naturisme en erotiek mogen bestaan ? Het hoeft voor
ons
part niet écht hoor, maar waarom "die hard" naturisten er vaak zo'n punt van maken
is voor
ons onbegrijpelijk. Op een gewoon textielstrand bestaat zulk spanningsveld toch ook vaak ? Net zoals
in het dagelijkse leven trouwens... Wie elke zweem van erotiek wil verbannen, erkent die eigenlijk niet dat hij/zij zelf wat
problemen heeft met zijn/haar eigen seksuele bestaan ?
Het Franse naaktcomplex te Cap d'Agde "geniet" bij de naturistenverenigingen op dat vlak een "slechte" reputatie. Het zou het
oord van verderf bij uitstek zijn en alle vooroordelen die jan met de pet aan naturisme koppelt extra in de verf zetten. Wat van
goede zeden getuigt en wat niet is door de eeuwen heen aan continu veranderingen onderhevig... en trouwens... wie eigent
zichzelf het recht toe de zeden van anderen in vraag te stellen, laat staan te beoordelen (wat vaak gelijk staat met veroordelen) ?
Vanzelfsprekend hoort "handgemeen" of een vrijpartij niet thuis op een familiestrand dat overdag bevolkt is door joelende
kinderen... maar betekent dit meteen dat iedere intimiteit taboe moet zijn op een naturistenterrein ? Of dat een "echte" naturist
geen parenclub mag bezoeken, of dat men als "ware" naturist ook geen swinger mag zijn?
Enkele jaren geleden werd net buiten het Kroatische naturistencomplex Valalta een parenclub opgericht.
Geen aanbod zonder vraag... wat eens te meer bewijst dat de naturisten ook heel wat singers onder hun
rangen tellen.
Doen alsof het ene het andere uitsluit: in ons dialect bestaat er een mooie en
toepasselijke uitdrukking voor: zever in pakskes.
Stof tot nadenken...
Veel naturisten huiveren al bij de gedachte dat ze binnen 't bereik van een fototoestel komen... uit de
talrijke e-mails die we i.v.m. onze webpagina dagelijks ontvangen blijkt immers dat sommige zgn. "échte
naturisten" ons als exhibitionisten beschouwen, terwijl anderen ons loven om de moed die we opbrengen
ons op 't net zomaar bloot te geven... Daarom even deze oprisping naar onze mede-naturisten toe... wie als
naaktrecreant het lichaam als de normaalste zaak van de wereld beschouwt maar het op een lopen (of erger) zet wanneer hij/zij
merkt dat er een fototoestel in de buurt is... geef je dan eigenlijk niet zelf toe dat wat je doet niet helemaal door de beugel kan ? Of
ben je bang van de wat anderen wel zouden denken bij het al dan niet toevallig onder ogen krijgen van een fotootje ?
Anno 2010 wordt het hoog tijd dat deze naturisten de nodige assertiviteit aan de dag leggen en vrienden, collega's of familie
duidelijk maken dat ze naaktrecreant zijn. Zelf vinden we het een beetje zielig dat vele naturisten als de dood zijn als je op een
naaktstrand een herinneringskiekje wil maken, terwijl je zoiets op een textielstrand toch ook doodgewoon doet ! En loopt er hier of
daar al eens eentje met minder fraaie bedoelingen rond, dan hebben we met zo'n sukkelaar eerder medelijden dan dat we ons zo
nodig hoeven te verbergen...
© Egbert Hertsen 2004-2012
